De tentoonstelling *Data×Design* onderzoekt hoe data een nieuw materiaal voor design zijn geworden. In een tijd waarin alles kan worden gemeten, geregistreerd, gemodelleerd of zelfs voorspeld, gebruikt design data om nieuwe beelden van de hedendaagse wereld te creëren, maar ook om het "verhaal” van dit onzichtbare veld van enorme informatievoorraden en kolkende stromen te vertellen en de vele ontsporingen ervan in vraag te stellen.
Een hele nieuwe generatie ontwerpers heeft zich dan ook deze data eigen gemaakt, niet alleen om ze te representeren of te visualiseren, maar ook om ze te vertalen naar materialen, objecten, structuren, bewegingen en zintuiglijke ervaringen. De gepresenteerde voorwerpen bevinden zich tussen algoritmische berekeningen en menselijke beslissingen en onderzoeken zowel de nieuwe ideeën rond schoonheid die uit data voortkomen als de culturele, sociale en politieke vraagstukken rond de “dataficatie” van de wereld.
Context
De gegevens die digitaal worden geproduceerd, gegenereerd en uitgewisseld, dringen nu door in alle aspecten van ons dagelijks leven: op het werk, thuis en in onze meest uiteenlopende vrijetijdsbestedingen. De hoeveelheid data die in gigantische datacenters worden opgeslagen, blijft toenemen en neemt proporties aan die we letterlijk niet kunnen vatten. De recente opmars van kunstmatige intelligentie draagt daar in hoge mate toe bij.
Hoewel data overal zijn, wordt dit niet vertaald in een waarneembare materialiteit. Data worden “massaal” genoemd, maar de opeenstapeling ervan blijft onzichtbaar. Ze circuleren onder onze ogen, op onze schermen, maar hebben strikt genomen geen enkele onderscheidende verschijningsvorm. Deze paradox ligt ten grondslag van een zeker onbehagen en wordt volgens verschillende onderzoekers en denkers gezien als een duidelijk teken van een tekort, zo niet al van een voelbaar gebrek in onze nieuwe digitale levens. Om dit gemis op een bepaalde manier op te vullen en een zintuiglijke uitdrukking van data mogelijk te maken (hier in esthetische en fenomenologische zin), hebben ontwerpers dit materiaal aangegrepen om het vorm en gestalte te geven, maar ook kleur, materie, structuur en textuur. Door vele expressievelden (zoals meubels, objecten, beeldhouwwerken, installaties en grafische representaties‑visualisaties‑materialisaties) te gebruiken, verrichten deze makers, als ware digitale ambachtslieden, een soort “vertalingen” of fysieke omzettingen van data, van digitale abstractie naar tastbare werkelijkheid. Het gaat om een artistieke veruitwendiging van data.
