Colloque

Tien jaar geleden werden de vier grote Waalse mijnsites (Grand-Hornu, Bois-du-Luc, Bois du Cazier en Blegny-Mine) door UNESCO als werelderfgoed erkend.  Zij hebben tot taak hun erfgoed, zowel door conservatie als door transmissie, door te geven aan de toekomstige generaties.

Dit omvat de herinnering aan de geschiedenis, het leven, de praktijken, de technieken en de vernieuwingen van de mijnbouwindustrie, alsmede aan het (natuurlijk en sociaal) milieu.

Vandaag worden deze sites geconfronteerd met de druk van verschillende factoren
- de toename van het aantal toeristische en culturele activiteiten, waardoor de concurrentie  naar het publiek toe  oploopt
- veranderende interesses;
- de langzame aanpassing van historische locaties aan de huidige communicatie- en bemiddelingsmethoden
- het verdwijnen van directe getuigen en het risico van verdwijning van dit industriële geheugen.

Het symposium onderzoekt de inspanningen van verschillende postindustriële sites om dit industrieel geheugen en deze industriële cultuur te activeren, met name in de mijnbouw, om het te versterken en te actualiseren. Er zal een overzicht worden gegeven van reeds beproefde oplossingen: digitalisering, modellering van het erfgoed, filmproductie, interactieve tentoonstellingen, lokale participatieve ervaringen, enz. Op een toekomstgerichte manier zullen de genodigden oplossingen voorstellen die momenteel worden getest of die al worden toegepast, zoals 3D, virtuele bezoeken, enz.

De doelstellingen van de conferentie
- Het publiek diversifiëren en nieuwe doelgroepen bereiken
- Deel uitmaken van een actualiseringsproces (taal, programmering, hulpmiddelen, bemiddeling, nieuwe technologieën)
- Goede praktijken inventariseren